Peygamber Efendimiz _(s.a.s.); “Her menfaat sağlayan borç faizdir.” _{(Feyzü’l-Kadir, 5:27. Hadis No:6336)} buyurmuş, elinde imkânı olanların olmayanlara verecekleri bu ödünçün karşılığında menfaat beklemeyerek, karşılıksız sadaka vermiş gibi sevap alacaklarına dikkat çekmiştir.

Öyle ise, müminler ödünç vermekle elde ettikleri bu büyük sevabı yeterli bulmalı, borç verdiği kimseden menfaat elde etmeyi asla düşünmemelidir.

Ancak, borç veren hiçbir şart koşmadığı, hiçbir imâ ve işarette bulunmadığı halde, borç alan onun bu iyiliğine karşı bir hediye ile mukabele ederse bunu almak câizdir, faiz olmaz.

Bilakis bundan, yapılan iyiliği takdir etmek gibi bir mânâ anlaşılır. Bu ise müminler arasında sevgi ve saygının devamına sebep olur, yardımlaşmanın yapılmasına vesile teşkil eder.

Yeter ki borç verilirken, böyle bir menfaat şart koşulmuş olmasın, sadece Allah rızası kâfi bir kazanç olarak görülmüş olunsun.

Ancak, bahsettiğimiz durumda gönüllü olarak da olsa, borç alırken fazla ödeyeceğini söylemesi faiz anlaşmasıdır.

_{(Alıntı ;İsmail Hakkı Yelkenci hc.)}